Druk, druk, druk. Ik weet weer hoe ik het deed. Doorgaan, het een na het ander, vooral niet stilstaan.
Ik weet dit zeker een aantal keren per jaar, om het vervolgens weer te vergeten, tot ik er weer middenin zit. De ene keer een aantal weken, de andere keer een aantal maanden, vaak totdat m'n lijf ermee ophoudt want eenmaal in die trein lukt uitstappen me niet meer. Mijn lichaam functioneert als noodrem, heb ik inmiddels begrepen. Ik kan dat nog steeds maar moeilijk geloven, maar het schijnt  iets te maken te hebben met een langdurig te hoog stresslevel, waardoor systemen in de war raken. Nou, ik raak ook wel eens in de war, dus dat kan ik volgen. Geloven dat het zo is, is voor mij alleen een ander verhaal. Ik probeer driftig na te denken waarom dan, maar er komen geen zinnige antwoorden. Behalve dan omdat het zo is.

Maar goed, druk dus, dus ik ga maar weer eens wat doen.

Druk, druk, druk. Ik weet weer hoe ik het deed. Doorgaan, het een na het ander, vooral niet stilstaan.
Ik weet dit zeker een aantal keren per jaar, om het vervolgens weer te vergeten, tot ik er weer middenin zit. De ene keer een aantal weken, de andere keer een aantal maanden, vaak totdat m'n lijf ermee ophoudt want eenmaal in die trein lukt uitstappen me niet meer. Mijn lichaam functioneert als noodrem, heb ik inmiddels begrepen. Ik kan dat nog steeds maar moeilijk geloven, maar het schijnt  iets te maken te hebben met een langdurig te hoog stresslevel, waardoor systemen in de war raken. Nou, ik raak ook wel eens in de war, dus dat kan ik volgen. Geloven dat het zo is, is voor mij alleen een ander verhaal. Ik probeer driftig na te denken waarom dan, maar er komen geen zinnige antwoorden. Behalve dan omdat het zo is.

Maar goed, druk dus, dus ik ga maar weer eens wat doen.

Ik probeer en ik probeer. Zoek naar wegen, om dat wat een probleem vormt heen. Ja, ik snap dat dat misschien raar klinkt, vraagtekens oproept ook, want problemen verhouden zich beter wanneer ze opgelost worden, niet wanneer er omheen gedraaid wordt. Helemaal mee eens. Toch ligt het in dit geval iets anders, durf ik te zeggen. (Echter, als ik het eenmaal stellig gezegd heb, twijfel ik natuurlijk weer gelijk aan mezelf. Ik durf het vagelijk te blijven zeggen, omdat ik van anderen hoorde dat mijn beleving in de context zeker niet raar is.)
Dus. Wat meer to the point. Voor zover mogelijk, want zonder cryptische omschrijvingen wat over mezelf te zeggen is op z’n zachts gezegd een leerdoel.
Rechter voor z’n raap dan dit gaat niet; “Hoe ga je om met een therapeut die in de tegenoverdracht zit, maar dit zelf niet kan en/of wil zien?”
Ik merk gelijk weer de twijfel, want wie ben ik om bovenstaande te zeggen? Ik ben de cliënt, dus ik zal meer met mezelf te doen hebben dan mijn therapeut met zichzelf. Wie zegt dat ik het niet allemaal fout heb? Etc.
En dan heb ik gelukkig houvast aan ‘mensen die het ook zagen’, wat maakt dat ik het toch maar weer keer op keer ter sprake probeer te stellen. Helaas zonder succes. ‘We moeten naar de kern’, ‘zij wordt er moe van’, ‘ik moet toch echt gaan zien wat er gaande is’, ‘ze doet zo haar best’ en meer van dat soort dingen.

En ja, zeker en natuurlijk spelen er bij mij dingen in overdracht. Projecteer ik dingen op peut, die eigenlijk bij vroeger horen. Dat schijnt normaal te zijn. (Ik weet nog niet zo of ik het daar mee eens ben, want zo normaal ben ik niet). Daar kijk ik ook naar, probeer uit te zoeken hoe en wat. Alleen niet in het bijzijn van haar, omdat het daarvoor niet veilig genoeg is. En dat laatste heeft te maken met haar niet kunnen/willen zien/horen wat ik aangeef over die veiligheid en haar (re)acties (daarin). Waarvan zij overigens aangeeft het allemaal prima te zien en te begrijpen. Haar samenvattingen en reacties zeggen mij iets anders, maar wanneer ik dat aangeef belandden we in een welles nietes. (Wat ik dan maar snel opgeef, omdat het toch geen zin heeft, omdat zij toch gelijk heeft.. of in ieder geval die houding aanneemt.)

En toch probeer ik het steeds weer, omdat ik denk dat het toch sneller moet kunnen gaan wanneer zij mee kan kijken, i.p.v. dat ik de werelden moet scheiden, zoals ik altijd gedaan heb. En ook omdat de ‘goeien’ die kennis hebben van wat ik tegenkom zeer dun gezaaid zijn en ze echt ook goede kennis en kunde in huis heeft.

Alleen dit.. hoe doe je dat? Ik kom er niet uit. En we komen er samen ook niet uit.
Dus eerst maar weer proberen er omheen te komen. Misschien dat het mij later lukt er steviger in te staan en/of het niet nodig is er iets mee te doen.

*blub*

Ik probeer en ik probeer. Zoek naar wegen, om dat wat een probleem vormt heen. Ja, ik snap dat dat misschien raar klinkt, vraagtekens oproept ook, want problemen verhouden zich beter wanneer ze opgelost worden, niet wanneer er omheen gedraaid wordt. Helemaal mee eens. Toch ligt het in dit geval iets anders, durf ik te zeggen. (Echter, als ik het eenmaal stellig gezegd heb, twijfel ik natuurlijk weer gelijk aan mezelf. Ik durf het vagelijk te blijven zeggen, omdat ik van anderen hoorde dat mijn beleving in de context zeker niet raar is.)
Dus. Wat meer to the point. Voor zover mogelijk, want zonder cryptische omschrijvingen wat over mezelf te zeggen is op z’n zachts gezegd een leerdoel.
Rechter voor z’n raap dan dit gaat niet; “Hoe ga je om met een therapeut die in de tegenoverdracht zit, maar dit zelf niet kan en/of wil zien?”
Ik merk gelijk weer de twijfel, want wie ben ik om bovenstaande te zeggen? Ik ben de cliënt, dus ik zal meer met mezelf te doen hebben dan mijn therapeut met zichzelf. Wie zegt dat ik het niet allemaal fout heb? Etc.
En dan heb ik gelukkig houvast aan ‘mensen die het ook zagen’, wat maakt dat ik het toch maar weer keer op keer ter sprake probeer te stellen. Helaas zonder succes. ‘We moeten naar de kern’, ‘zij wordt er moe van’, ‘ik moet toch echt gaan zien wat er gaande is’, ‘ze doet zo haar best’ en meer van dat soort dingen.

En ja, zeker en natuurlijk spelen er bij mij dingen in overdracht. Projecteer ik dingen op peut, die eigenlijk bij vroeger horen. Dat schijnt normaal te zijn. (Ik weet nog niet zo of ik het daar mee eens ben, want zo normaal ben ik niet). Daar kijk ik ook naar, probeer uit te zoeken hoe en wat. Alleen niet in het bijzijn van haar, omdat het daarvoor niet veilig genoeg is. En dat laatste heeft te maken met haar niet kunnen/willen zien/horen wat ik aangeef over die veiligheid en haar (re)acties (daarin). Waarvan zij overigens aangeeft het allemaal prima te zien en te begrijpen. Haar samenvattingen en reacties zeggen mij iets anders, maar wanneer ik dat aangeef belandden we in een welles nietes. (Wat ik dan maar snel opgeef, omdat het toch geen zin heeft, omdat zij toch gelijk heeft.. of in ieder geval die houding aanneemt.)

En toch probeer ik het steeds weer, omdat ik denk dat het toch sneller moet kunnen gaan wanneer zij mee kan kijken, i.p.v. dat ik de werelden moet scheiden, zoals ik altijd gedaan heb. En ook omdat de ‘goeien’ die kennis hebben van wat ik tegenkom zeer dun gezaaid zijn en ze echt ook goede kennis en kunde in huis heeft.

Alleen dit.. hoe doe je dat? Ik kom er niet uit. En we komen er samen ook niet uit.
Dus eerst maar weer proberen er omheen te komen. Misschien dat het mij later lukt er steviger in te staan en/of het niet nodig is er iets mee te doen.

*blub*

“Ik ben helemaal niet bang, maar het kan ook zijn dat angst me zo vertrouwd is geworden dat het als kalmte aanvoelt.”

Lisa Unger – Black-out

“Ik ben helemaal niet bang, maar het kan ook zijn dat angst me zo vertrouwd is geworden dat het als kalmte aanvoelt.”

Lisa Unger – Black-out

woorden op papier
staan er hard
bijten elkaar
net niet
maar schrijnen
branden ook
zichtbaar
en onomkeerbaar

woorden in de lucht
drijven weg
vervliegen
dansen met elkaar
maar raken niet
botsen niet
vrij
en ongrijpbaar

poog ze te vangen
met een vlindernet
uit de lucht, uit mijn hoofd
ze uit te schudden
op het blanke vel
waar ze, als tere vlindervleugels,
trillend en gehavend,
liggen blijven

het contrast te groot
tussen vel en woorden
feilloos wit
en gebroken zwart
de woorden te scherp
het papier te glad
dus laat ze met een ademteug
weer verdwijnen in mijn hoofd

It’s a thin line, to walk across. Not as much as a problem when you only have to watch after yourself, because you know yourself. Well okay, not entirely of course, sure there will be lots of blind spots or things that you’re still unaware of. But you pretty much know you’re do’s and don’ts , what you are capable of and what stuff needs extra attention. Enough to be walking that line and hopefully reaching the end, without falling into the abyss. But, with the security  that if you should fall, you’ll have your safety rope tight up, to catch you.

How much different is it, when you have to make that crossover with a whole bunch of people. Some of them you’ve never met before, some you saw in a split second, some of them you know rather well. There are adults involved as well as children, sportsmen as well as two left-handed people, daredevils as well as scared little birds. Of whom some ideas will be the same or have the opportunity to combine, others will lead into a complete other direction and as a cracker, some speak a completely different language or are not able to talk or communicate at all.
Can you imagine it?

To make the description complete; you’re tight up to each other, so you have to go together, across that thin line. Therefore everybody should aim for the same goal, should stay in line, walk in the same direction at the same speed and needs to be aware of each other’s whereabouts . So that in crossing, one can and is willing to help each other, is able and willing to adept to one another and most of all, everybody knows that they can trust each other in all of that. That there will be no sudden jumpers or runaways, no bad guys pushing some of the cord or cutting the safety line, no jokers who’ll start jumping at or running across the line, no people that will faint or crash in a panic attack and all what you can think of more.

One line, one group, one goal. That’s what to aim for.
I’d wish it was as simple as this last line makes it sound.

woorden op papier
staan er hard
bijten elkaar
net niet
maar schrijnen
branden ook
zichtbaar
en onomkeerbaar

woorden in de lucht
drijven weg
vervliegen
dansen met elkaar
maar raken niet
botsen niet
vrij
en ongrijpbaar

poog ze te vangen
met een vlindernet
uit de lucht, uit mijn hoofd
ze uit te schudden
op het blanke vel
waar ze, als tere vlindervleugels,
trillend en gehavend,
liggen blijven

het contrast te groot
tussen vel en woorden
feilloos wit
en gebroken zwart
de woorden te scherp
het papier te glad
dus laat ze met een ademteug
weer verdwijnen in mijn hoofd

It’s a thin line, to walk across. Not as much as a problem when you only have to watch after yourself, because you know yourself. Well okay, not entirely of course, sure there will be lots of blind spots or things that you’re still unaware of. But you pretty much know you’re do’s and don’ts , what you are capable of and what stuff needs extra attention. Enough to be walking that line and hopefully reaching the end, without falling into the abyss. But, with the security  that if you should fall, you’ll have your safety rope tight up, to catch you.

How much different is it, when you have to make that crossover with a whole bunch of people. Some of them you’ve never met before, some you saw in a split second, some of them you know rather well. There are adults involved as well as children, sportsmen as well as two left-handed people, daredevils as well as scared little birds. Of whom some ideas will be the same or have the opportunity to combine, others will lead into a complete other direction and as a cracker, some speak a completely different language or are not able to talk or communicate at all.
Can you imagine it?

To make the description complete; you’re tight up to each other, so you have to go together, across that thin line. Therefore everybody should aim for the same goal, should stay in line, walk in the same direction at the same speed and needs to be aware of each other’s whereabouts . So that in crossing, one can and is willing to help each other, is able and willing to adept to one another and most of all, everybody knows that they can trust each other in all of that. That there will be no sudden jumpers or runaways, no bad guys pushing some of the cord or cutting the safety line, no jokers who’ll start jumping at or running across the line, no people that will faint or crash in a panic attack and all what you can think of more.

One line, one group, one goal. That’s what to aim for.
I’d wish it was as simple as this last line makes it sound.